Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Ένας υπέροχος άνθρωπος

Το ημερολόγιο είναι σαν κόλλησε στη δεύτερη ημέρα του Μάρτη του 2013. Έφυγε ένας υπέροχος άνθρωπος από τη ζωή. Ένας άνθρωπος που όσοι τον γνώρισαν ακόμα δεν μπορούν να ξεχάσουν τη ζεστασιά της ψυχής του. Το γνωρίζω ότι όλα τα παιδιά έχουν εξιδανικεύσει τους γονείς τους και ίσως δεν είμαι η κατάλληλη για να μιλήσω για τον μπαμπά μου, άλλα θα ήθελα να το μάθουν όλοι, παντού και για πάντα το πόσο υπέροχος άνθρωπος υπήρξε.


Ένας μαχητής της ζωής. Εντελώς αυτοδημιούργητος ξεκίνησε, από ένα μικρό και άγονο χωριό των Ιωαννίνων με σκοπό να μάθει νέους κόσμους, και διαφορετικές κουλτούρες. Να ανοίξει τους ορίζοντές του και να επιστρέψει με τις αποσκευές γεμάτες γνώση και ιδέες από τη μακρινή και παγωμένη χώρα του βορρά. Πολύ θα ήθελα να είχαμε προλάβει να περπατήσουμε σε αυτά τα μέρη μαζί, τα μέρη που γνώρισε όταν ήταν νέος.
Πάρα πολλά είναι τα πράγματα που δεν πρόλαβα να κάνω μαζί του. Μικρές λεπτομέρειες της ζωής του, που δεν πιστεύω ότι πέρασαν τριάντα χρόνια χωρίς να τον ρωτήσω και τώρα η στιγμή πέρασε και χάθηκε η ευκαιρία. 
Ξέρω όμως ότι ήταν ο πιο δίκαιος, περήφανος και καλόψυχος άνθρωπος που γνωρίζω. Ότι το μυαλό του δεν πήγαινε ποτέ στο κακό όταν γνώριζε κάποιον. Είχε πάντα εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Άξια λάμβανε το σεβασμό και την αγάπη όλων. Πήρε πραγματικά πολύ αγάπη και από την οικογένειά του αλλά και από όλους όσους συναναστρεφόταν. Όσα χρόνια θυμάμαι του έλεγα κάθε μέρα ότι τον αγαπώ και τον γέμιζα φιλιά και αγκαλιές. Είμαι χαρούμενη που όταν έφυγε το ήξερε αυτό.
Σκέφτομαι ότι οι γιορτές πια δε θα είναι οι ίδιες, ότι πάντα υπάρχει αυτή η αδειανή καρέκλα, που τίποτα δε μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό. Έζησα πως είναι να σου λείπει ο άνθρωπος σου, που ψάχνεις να βρεις μια δικαιολογία για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου, ότι έχει πάει κάπου μακρυά και θα γυρίσει. Από την άλλη μεριά δεν έλειπε πότε και αμέσως ξαναθυμάσαι την απουσία του. Το ότι λείπει ο άνθρωπος σου από τη ζωή σου, ότι εσύ ζεις, αναπνέεις, βλέπεις πράγματα αλλά εκείνος δεν είναι πια κοντά σου να κάνει το ίδιο. Το ότι δεν ξεκουράστηκε, δεν ηρέμησε ποτέ, είχε μια έγνοια πάντα στο μυαλό του.
Κάποιος απ'τους διαφωτιστές είχε πει: "πεθαίνω όταν με ξεχνούν οι άλλοι" αυτό δε συμβαίνει στην περίπτωση του μπαμπά μου, γιατί δεν έχει περάσει ούτε μέρα που δεν τον έχουμε σκεφτεί ή αναφέρει.
Γιατί αυτή η ζωή δεν είναι για ανθρώπους σαν τον μπαμπά μου. Τέτοιοι άνθρωποι πραγματικά αναλώνονται σε ετούτη τη ζωή. Έπρεπε να φύγει και να πάει εκεί που δεν υπάρχει πια πόνος και στεναγμός.
Λυπάμαι που έφυγε τόσο νωρίς. Ευχαριστώ όμως το Θεό για τα χρόνια που έζησα μαζί του. Ευχαριστώ που μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω έναν υπέροχο άνθρωπο, τέτοιας ποιότητας που σπανίζει στις μέρες μας και που είχα την τύχη να τον φωνάζω μπαμπά μου.

Για εσένα που αγάπησα πολύ.

Υ.Γ: Στους ανθρώπους που αγαπάτε να τους το λέτε συνέχεια και να τους το δείχνετε.
" Άλλωστε κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις" - Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες.



7 σχόλια:

  1. [γιατι αυτη η ζωη δεν ειναι για ανθρωπους σαν τον μπαμπα μου ] ετσι ακριβως εινα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα είναι πάντα στην καρδιά μας. Χαίρομαι που εξέφρασες τόσο προσωπικές σκέψεις. Συγκινήθηκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ξέρω Ειρήνη μου, να είσαι καλά. Τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  3. χαιρομαι πραγματικα που ειχα και εγω την τυχη να γνωρισω αυτον τον αληθινο ανθρωπο.Θα τον θυμομαστε παντα με αγαπη .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Βούρκωσα...
    Λαμπρινή μου δεν είχα καταλάβει όταν μιλήσαμε ότι έχει φύγει απο τη ζωή...
    Δεν ξέρω τι να σου πω. Λατρεύω τον μπαμπά μου! Αχ αυτές οι λέξεις που περιέγραψες είναι τελικά αυτές ακριβώς που χρησιμοποιώ για τον δικό μου. Όπως μου το είπες:)
    Δίκαιος περήφανος καλόψυχος. Είναι το πρότυπό μου. Ο ήρωάς μου!
    Τρέμω στη σκέψη ότι κάποια μέρα θα τον χάσω και δυστυχώς τα άτιμα τα χρόνια περνάνε γρήγορα.
    Αυτό που έχω μόνο να σου πω είναι πως χαίρομαι που ο μπαμπάκας σου έφυγε γνωριζοντας πόσο τον αγαπούσες και είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι θα ήταν απίστευτα περήφανος για σένα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δήμητρα μου, τέσσερα χρόνια μετά και ο πόνος παραμένει εδώ. Το χειρότερο από όλα όμως είναι η απουσία. Το ότι δεν μπορείς να πάρεις τηλέφωνο να πεις μια καλημέρα. Επειδή όπως έγραψες τα επίθετα που τον χαρακτήριζαν είναι τόσο σπάνια, θα κάνω ότιδηποτε περνάει από το χέρι μου ώστε να κρατήσω ζωντανή τη μνήμη του. Να απολαμβάνεις την κάθε μέρα με τον μπαμπά σου, είναι ένα δώρο και σας εύχομαι να είστε έτσι για πολλά πολλά χρόνια ακόμα. Να σκεπάσει το χιόνι και τα μαλλιά και των δυο σας και να είστε ακόμα αγκαλιασμένοι και αγαπημένοι όπως σήμερα.
      Σε ευχαριστώ, το ελπίζω να είναι.

      Διαγραφή

Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Αφήστε στο μπλοκ ένα σχόλιο!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...