Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

Βιβλία που θα ήθελες να έχες διαβάσει όταν ήσουν παιδί

Σήμερα θα σου μιλήσω για βιβλία που θεωρώ ότι κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Αν μπορούσαν να τα διαβάσουν όλα τα παιδιά θα ζούσαμε σε ένα ιδανικό κόσμο, γιατί αν το σκεφτείς λίγο παραπάνω, ο κόσμος διοικείται από ανθρώπους που κάποτε ήταν παιδιά και όταν φύγουν αυτοί θα πάρουν τη θέση τους τα σημερινά παιδιά. Για τους ανθρώπους που σήμερα είναι μεγάλοι λίγα ξέρουμε για τα ερεθίσματα που έλαβαν στην παιδική τους ηλικία. Ίσως, ότι τα πράγματα τότε δεν ήταν τόσο δεδομένα σχετικά με την επιβίωση, ή την εκπαίδευση. Ίσως κάποιοι από αυτούς δούλεψαν πολύ μόνοι τους χωρίς τη στήριξη γονιών, όχι γιατί δεν ήθελαν αλλά γιατί δεν μπορούσαν. Σήμερα έχουμε φροντίσει λίγο περισσότερο ώστε να υπάρχουν κάποια πράγματα δεδομένα και εμείς σαν γονείς για τα παιδιά μας αλλά και οι δικοί μας, είχαν φροντίσει σχεδόν για όλα, στην πλειοψηφία τους.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

18 χρόνια μετά...


Το ημερολόγιο έλεγε 20/02/2002
ένα λεωφορείο γεμάτο ψάρια, πίσω καθόταν οι παλιοί, μας κοιτούσαν και γελούσαν,  ίσως θυμήθηκαν και τα δικά τους, ίσως δεν έδωσαν σημασία. Κατέβηκα στη στάση, μόνη μου, δεν ήξερα κανέναν. Ντρεπόμουν πολύ, είχε συννεφιά, ήταν έτοιμο να πιάσει βροχή, κρίμα δεν μπορούσαν να κρυφτώ πίσω από τα γυαλιά ηλίου, θα ήμουν σαν ψαρωμένο με γυαλιά.  Μπαίνω μέσα σε μια αίθουσα και δεν ξέρω κανέναν, δεν ρωτάω κανέναν. Με πιάνει ένα αίσθημα ασφυξίας.

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019

Λίγο πριν το σφύριγμα, στο 90΄

Λίγο πριν το σφύριγμα, στο 90'. Φέτος αποφάσισα ότι τέλος το μέτρημα για εμένα. Δεν βιάζομαι πια για Παρασκευές, για Δεκέμβρηδες για το χρόνο. Δεν λέω άντε να έρθει. Το χθες έφυγε, το αύριο είναι αβέβαιο, μόνο το τώρα έχω και τώρα είναι ξημερώματα Κυριακής 00:10 στις 22 του Δεκέμβρη, γράφω ένα γράμμα, ετούτο εδώ, που πολύ πιθανόν διαβάσουν ελάχιστοι πια περαστικοί από ετούτη τη γωνία που έχει τη δική μου ταυτότητα. Δεν με πειράζει καθόλου πια.*

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

Wishlist, για εμένα

Ξέρεις τι σκέφτηκα φέτος; Να σου μαζέψω σε λίστες όλα αυτά που μου αρέσουν και θα ήθελα να μου κάνουν δώρο την Πρωτοχρονιά και τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο, λαμβάνουμε ένα μεγάλο αριθμό από ψιλοδωράκια μικρής αξίας που είτε στο φέρνει ο άλλος για να βγάλει την υποχρέωση και να μην έρθει με άδεια χέρια είτε του αρέσει αλλά εσένα όχι γιατί τα γούστα διαφέρουν. Σε ένα γενικό κλίμα μινιμαλισμού που έχω μπει τα τελευταία χρόνια, αποφάσισα να μην κρατήσω τίποτα που δεν με εκφράζει, δεν σπαρκ τζοι (που λέει και η Μαρί Κοντό) που δεν με ενθουσιάζει, απλώς και μόνο επειδή μου το πήρε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο αν δεν με εκφράζει, αν δεν το χρειάζομαι, αν δεν το θέλω.
Τι θα χαιρόμουν αν έβλεπα κάτω από το δέντρο λοιπόν φέτος:

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Αγαπημένα Οκτωβρίου Μέρος Ι

Παρασκευή σήμερα και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τα αγαπημένα του Οκτωβρίου. Με την άφιξη του φθινοπώρου, μαζευτήκαμε σιγά σιγά στα σπίτια, αν και ακόμα ο καιρός επιτρέπει βόλτες και εξόδους στην εξοχή. Θα μοιραστώ σήμερα μαζί σας όλα όσα κάναμε και μας άρεσαν πολύ.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...